Berry & Jerry hebben weer eens genoten van een avondje atletiek. Zoals u van ons gewend bent, togen we naar de finale van de 100 meter sprint. Het Stade de France in het noorden van Parijs was het indrukwekkende toneel. Die tien seconden rennen is niet het enige wat je te zien krijgt: al twee finales gingen eraan vooraf. In het hoogspringen voor vrouwen zaten een Oekraïense en een Australische die elkaar in excentriek gedrag naar de kroon staken. De Australische schreef na iedere sprong in haar dagboek hoe ze het ervaren had. De Oekraïense maakte het nog bonter en ging tussen de sprongen door in een soort slaapzak op de grond liggen mediteren. Uiteindelijk won de slaapzak. Ook het brons ging naar Oekraïne en Australië, waarna de Oekraïners een warme staande ovatie ontvingen. Ook de kogelslingeraars kwamen in actie. In een verbeten strijd tussen uitsmijters en vrachtwagenchauffeurs was het uiteindelijk een besnorde Canadese holbewoner die er met het goud vandoor ging.
Maar na al dat geweld was het tijd voor de acht snelste mannen ter wereld. Althans, een of andere Franse DJ moest er nog even tussendoor met z'n lichtshow. Volgens de tv-kijkers was het erg mooi, de finalisten vonden het vooral lang wachten. Maar dat wachten werd beloond toen het scorebord achter 7 van de 8 namen (PHOTO) had staan: ze waren met zijn zevenen binnen 0,09 seconde van elkaar gefinisht en ze hadden ook echt niet door wie de snelste was. Na het ontwikkelen en afdrukken van de finishfoto bleek de sprinter met de grootste bek gewonnen te hebben: Noah Lyles deed het in 9,784, in de eerste Olympische finale waarin iedereen sneller dan tien seconden was. Voldaan gingen we naar huis.
Zoals beloofd togen we naar het Frankrijk-huis, alias Club France. Er was een veld met duizend Fransen voor een groot scherm met een voetbalwedstrijd. Toen de omroepster voorstelde naar hun landgenoten in de finale 3x3-basketbal over te schakelen, werd er massaal geprotesteerd, dus het werd een splitscreen met beide wedstrijden tegelijk. Na vijf minuten werd er alleen nog voor het basketbal gejuicht en zetten ze dat vol op het scherm. De Fransen waren aan het winnen, tot Nederland in de laatste seconde gelijk maakte. In de verlenging waren de Fransen ook aan het winnen, tot Nederland in de laatste seconde de winst pakte. Ineens was het vrij stil en liep het veld leeg. Berry & Jerry stonden een heerlijk feestje te vieren en haalden snel nog een biertje.
Ook andere Franse clubs hebben we met een bezoek vereerd. In de Cercle de l'Union Interalliée, begin twintigste eeuw opgericht door Franse maarschalken, dineerden we op het terras twee deuren vanaf het Elysée. In de tuin was een receptie van 500 Australische sporters en hun familie. Het begon keihard te regenen en de doorweekte Aussies probeerden onder onze parasols te schuilen, maar gelukkig stond een stevige uitsmijter ze te vertellen dat dat 'members only' was. Ook ons cognacje in de weelderige lounge na afloop was gevrijwaard van Australische inbreng. Maandag lunchten we op het dak van de Automobile Club de France, rond 1900 opgericht door de gebroeders Renault. Het uitzicht op de hoogtepunten van de stad werd aangevuld met een inkijkje in de drie tijdelijke stadions onder onze neus op het Place de la Concorde. De skateboarders deden hun oefenrondjes terwijl een verveelde stadion-speaker ze vertelde dat ze wel genoeg moesten drinken "or you'll get dehydrated". We hebben zijn advies gevolgd en nog een paar glazen Bourgogne besteld.
| Berry & Jerry's uitspraak van de dag |
|
"Noooooooooooon! C'est pas possible! Worthy de Jong qui vient nous tuer!" (Nee, het is onmogelijk, Worthy de Jong die ons even af komt maken)
De commentatoren van France 2 aan het eind van de finale 3x3-basketbal |
Frankrijk heeft deze keer een paar Olympische helden, en de grootste is waarschijnlijk zwemmer Leon Marchand. Vier gouden en een bronzen plak heeft hij verzameld. Voor de Fransen is het belangrijker dan andere dingen, en daarom werd Novak Djokovic verrast toen tussen twee services het hele Court Philippe-Chatrier in juichen uitbarstte: op hun telefoon zaten ze allemaal naar een zwemfinale te kijken.
De verering door de Fransen neemt verontrustende vormen aan. Toen Berry per ongeluk zijn naam noemde op een terrasje, gebeurden er schokkende dingen aan het tafeltje naast ons. Een van de françaises zeeg overeind in haar stoel en greep naar haar onderbuik, terwijl haar ogen dicht en haar mond open vielen. "Oh... Leon Marchand," kon ze nog net uitbrengen. Verschrikt wendden Berry & Jerry de ogen af.